25 February 2011

Το αριστερό μου χέρι

Το «2» είναι ο αριθμός της ευτυχίας: Έχουμε δυο μάτια, δυο αυτιά, δύο χέρια, δύο πόδια, δυο φρύδια, δύο σιαγώνες –δύο μέλη δηλαδή για να δώσουμε τροφή σε κάθε μια από τις αισθήσεις μας.

Έχουμε δυο επιλογές, το καλό και το κακό. Τον Θεό και τον Διάβολο. Την τήρηση των κανόνων του κράτους και την πλήρη αναρχία. Έχουμε τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Έχουμε την κλασική μουσική και την λαϊκή μουσική της κάθε χώρας. Τον άντρα και τη γυναίκα. Τη θάλασσα και τον ουρανό. Το Γιν και το γιανγκ.

Ο κόσμος είναι γεμάτος με τον αριθμό 2. Και είναι πραγματικά ευτυχής όποιος, έχοντας κάνει την επιλογή του, ξέρει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει, υπερασπίζεται δε την επιλογή αυτή με τα λόγια και τις πράξεις του, πλάθοντας με αυτό τον τρόπο ότι στην καθομιλουμένη απλά χαρακτηρίζουμε ως «προσωπικότητα».

Ακόμη και τα κομπιούτερς λειτουργούν έτσι. Η λειτουργία τους εξολοκλήρου δεν είναι ουσιαστικά τίποτα περισσότερο από μια αλληλουχία αποφάσεων στο –δυικό και πάλι ερώτημα- «περνάει ρεύμα ή δεν περνάει;». 0 ή 1;

Γι αυτό και οι άνθρωποι που προανέφερα τα περνάνε τόσο φίνα. Όπως και οι υπολογιστές, δε φθείρονται εύκολα, δεν κάνουν λογικά λάθη, έχουν μη προβλέψιμη ζωή και τους πετάμε όταν χαλάσουν από φυσικά αίτια –όταν γεράσουν και η λειτουργία του εγκεφάλου τους υποστεί ανεπανόρθωτο πλήγμα.

Τι γίνεται όμως όταν η επιλογή δεν είναι τόσο εύκολη; Τι γίνεται για παράδειγμα όταν δεν είσαι Παναθηναϊκός αλλά ούτε και Ολυμπιακός, τι γίνεται όταν δεν είσαι άντρας αλλά ούτε και γυναίκα, τι γίνεται όταν για παράδειγμα,

…έχεις μόνο ένα (λειτουργικό) χέρι;
Λογικά η φύση θα έπρεπε να έχει προνοήσει ώστε το δεύτερο χέρι να είναι απλά εφεδρικό σε περίπτωση που κάποιος χάσει, έστω και προσωρινά, το πρώτο. Δεν είναι όμως έτσι. Δυο μέρες τώρα που λόγο πρωτοφανούς νευροκαυαληκεύματος μπορώ να κάνω χρήση μόνο τους ενός χεριού (και μάλιστα του αριστερού), καταλαβαίνω ότι το δεύτερο χέρι (γενικως η δεύτερη επιλογή) δεν έπαιζε απλά το ρόλο του αναπληρωματικού. Ήταν η ισορροπία μου. Και το στήριγμά μου. Ήταν η φαντασία μου και η δεύτερη καρδιά μου. Συγκεκριμένα, ανακάλυψα ότι μερικές δραστηριότητες όπως

1. Σταμάτημα ταξί
2. Βούρτσισμα δοντιών
3. Σινιάλο στο γκαρσόνι για να φέρει το λογαριασμό
4. Κράτημα χειρολαβής σε λεωφορείο

Δεν μπορούν να πραγματοποιηθούν με τη χρήση του αδύναμου αριστερού μου χεριού. Γιατί;
Γιατί πολύ απλά κανείς δεν με είχε προειδοποιήσει γι αυτό το πλήγμα. Πάντα είχα και τα δύο, ελεύθερος να πράττω όπως θέλω, μαθημένος στην αφθονία χεριών, ζούσα ουσιαστικά σε έναν παράδεισο χεριών. Και σε έναν παράδεισο, παρόλο που υπάρχουν τα πάντα, υπάρχει και ένας κίνδυνος: Κανείς δεν μας προετοιμάζει για την έλλειψη τους.
Έχει σκεφτεί κανείς τι θα κάνει άμα ο Θεός αποδειχτεί ότι δεν υπάρχει; Θα ανατρέξει στον Διάβολο ή θα γίνει άθεος; Τι θα κάνει ένας βάζελος αν ο Παναθηναϊκός αποσυρθεί από τα πρωταθλήματα ή πτωχεύσει; Θα γίνει μήπως Ολυμπιακός;

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι δουλεύουμε με μονάδες, κάνοντας ελάχιστη χρήση όσων μας έχουν δοθεί ή υπάρχουν στην αγορά. Αν κάποιος είναι προσκολλημένος στους κανόνες χωρίς να τους αμφισβητεί και χωρίς να αναρωτιέται έστω πώς είναι μια κοινωνία δίχως αυτούς, τότε έχει πρόβλημα.

Γι αυτό και έχουμε 2 γονείς και πρέπει να τους αγαπάμε το ίδιο. Γιατί αν προσκολληθούμε σε έναν (όπως εγώ με το δεξί μου χέρι), τότε αν αυτός ο γονέας πάθει κάτι, τότε ο γονέας που μένει δεν θα μπορέσει να καλύψει το κενό που άφησε ο πρώτος.

Έτσι είναι.

Και εγώ δε τα ήξερα αυτά.
Δεν κάνω τον έξυπνο.
Τώρα τα έμαθα.
Και βάζω μια κρέμα.
Κρύα κρέμα. Έτσι θα γίνω καλά.
Είναι που οι γυναίκες λατρεύουν εκείνους τους αγριεμένους ανάπηρους που επιστρέφουν από καυτά κλίματα…..

5 comments:

Anonymous said...

χεχεχε πολυ καλο χταπόδι!

Τις διαστασεις του video ομως να φτιαξεις! (γιατι πανω απ ολα εμεις οι Ελληνες ειμαστε της εικόνας)

Stella

xtapodi said...

de kserw pws ginetai tha to ftiaksei to kalamari pou xerei apo kompiouters

kalamari said...

Το εφτιαξα. Ανεπροκοπε.

Anonymous said...

Έτσι είναι Χταπόδι, πέρα από χρήσιμο είναι και ενδιαφέρον να λειτουργούν οι άνθρωποι δυαδικά με όλες τις αντιφάσεις που αυτό μπορεί να φέρει.Και οι αγριεμένοι ανάπηροι είναι hot σίγουρα.

Ίλια

xtapodi said...

:) ilia