17 February 2011

Δυστυχώς Εφλωρέψαμεν

Και να δεις ρε πούστη που το υποψιαζόμουνα. Εννέα μήνες μέσα στα νερά μιας γυναικείας κοιλιάς, και μετά έξω –πάφ- χωρίς να σε ρωτήσει απολύτως κανείς εαν θες να βγεις έξω, χωρίς να ζητήσει κανείς την συγκατάθεση σου για το εάν όντως θέλεις να μεταμορφωθείς από αιθέρας, σπερματοζωάριο ή ότι άλλο είμαστε, σε μια προσωρινή λύση στη μάστιγα της συζυγικής βαρεμάρας, ενός είδους πληκτικής και τοξικής άνοιας που μαστίζει τα ζευγάρια από τον καιρό του Νώε.

Γιατί αυτό είμαστε: παραπετάσματα βαρεμάρας. Μάλλον όχι, αυτό είμαστε στην αρχή.

Μετά πηγαίνουμε στο σχολείο και μαθαίνουμε ενδιαφέροντα πράγματα και μια ωραία πρωία μαθαίνουμε και τον αυνανισμό, και τότε όλοι νομίζουμε ότι οι μέρες τις βαρεμάρας μας τέλειωσαν δια παντός. Μετά μαθαίνουμε και το τσιγάρο, ώστε να μην βαριόμαστε ούτε και μετά από τη μαλακία. Σα να είναι η ζωή ένας αγωνιώδης αγώνας για την καταπολέμηση της βαρεμάρας. Όταν όμως μεγαλώσουμε έχοντας καπνίσει σχεδόν τα πάντα μια μέρα ξυπνάμε και δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε άλλο. Έτσι κόβουμε το κάπνισμα (γιατί είμαστε ηλίθιοι και θέλουμε να ζήσουμε μέχρι να γίνουμε σαν τους γέρους που κατουράνε σταγονίτσες και φοράνε μασέλες), και βρίσκουμε αν μπορούμε και μια γυναίκα να ερωτευτούμε γιατί είναι ντροπή η μαλακία στην ηλικία μας κοτζάμ άντρες τρία μέτρα. Έτσι γίνονται τα παιδιά.

Το πιάσατε; Τα παιδιά γίνονται λόγο του ότι οι γονείς κόβουν το κάπνισμα και τη μαλακία. Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις αντρών που δεν κόβουν την μαλακία ακόμα και όταν γίνουν γονείς. Και για το κάπνισμα ισχύει το ίδιο. Όπως όμως, οι περισσότεροι από αυτούς, αν θέλουν να καπνίσουν το κάνουν στη ζούλα, έξω στο μπαλκόνι, με ντροπή, μη τους δεί ο μπέμπης, μην εισπνεύσει το μωρό λίγο καπνό και γίνει τζάνκι στην ομόνοια από τα δέκα του, έτσι και η μαλακία, ακόμα και όταν γίνεται, δεν έχει πια την ίδια αίγλη. Ο ενθουσιασμός και η αγωνία των πρώτων εκσπερματώσεων είναι η πρώτη σοβαρή απώλεια στην ζωή ενός άντρα.

Αλλά δίνω την εντύπωση του γκρινιάρη και αντιπαθητικού. Ε είμαι.

Δεν θέλω να πω ότι θα προτιμούσα να έχω καταλήξει σε ένα χαρτί υγείας και μέσα στη λεκάνη, ούτε βέβαια σε κάποιο καθαρό σεντόνι στα πλαίσια μιας θερινής ονειρώξεως χωρίς κανένα αντίκρισμα. Θα μπορούσα όμως να έχω γίνει κάτι χαρούμενο, κάτι καλαίσθητο και ελαφρύ, κάτι περισσότερο ζωντανό, κάτι έξυπνο, κάτι που να προκαλεί το δέος. Ναι! Θα μπορούσαν να έχω γίνει μια γυναίκα με καστανές ή μαύρες αφέλειες.

Όταν θα βαριόμουνα, θα τσακωνόμουνα με τις φίλες μου χωρίς σοβαρό λόγο, θα έτρωγα γλυκά, θα μεγάλωνε ο κώλος μου και μερικοί άντρες θα με κορόιδευαν αλλά στα αρχίδια μου,εε στο μουνί μου θα τους έγραφα γιατί εγώ θα μπορούσα να αφήσω αφέλειες και να είμαι η πιο όμορφη. Θα γινόμουν μάλλον ηθοποιός, θα ήμουν λίγο ατάλαντη αλλά (ποιος χέστηκε) θα είχα ατέλεια για όλα τα θέατρα, θα ήμουν ερωτευμένη με τον πατέρα μου και θα έκανα πέρα όλους τους άντρες που δε θα του έμοιαζαν. Και άλλα τέτοια πολλά.

Αλλά δεν είμαι μια γυναίκα με καστανές η μαύρες αφέλειες. Δεν είμαι καν μια γυναίκα. Είμαι απλά ένα μάτσο αφέλειες.

Σύμφωνα με μια ιστορία που δεν υπάρχει πουθενά γραμμένη ούτε και την έχω ακούσει ποτέ από κάποιον, ο Θεός αφού τα έκανε μαντάρα με την κατασκευή των πρωτόπλαστων, κατέβηκε στη γη για feedback πάνω στο δημιούργημά του.

Πρώτα πλησίασε τον άντρα.

«Ωρε άντρα, τέκνον μου, τώρα που έχεις ζήσει για λίγο, έχεις δει πράγματα, έχεις ακούσει, τι θα ήθελες που έχουν οι γυναίκες και δεν έχεις εσύ;»

Ο άντρας το σκέφτηκε και μετά από λίγο είπε.

« Επιλόχειο κατάθλιψη.»

Μετά πλησίασε τη γυναίκα.

«Ωρε γυναίκα, τέκνον μου, τώρα που έχεις ζήσει για λίγο, έχεις δει πράγματα, έχεις ακούσει, τι θα ήθελες που έχουν οι άντρες και δεν έχεις εσύ;»

Και η γυναίκα απάντησε.

«Μουστάκι»

Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

2 comments:

Anonymous said...

thelw tin istoria me to moustaki

Stella

greedy luben said...

stella to moustaki einai mesa sou...kai pantou gyrw sou...