23 February 2011

Zappa ανίκατε μάχαν

Είμαι ένας μαλάκας που βαριέται. Όλοι οι άνθρωποι αργά ή γρήγορα γίνονται μαλάκες που βαριούνται. Μερικοί από αυτούς, οι πιο γυμνασμένοι, καταφέρνουν, μέσα από προσπάθεια, πίστη, δημιουργικότητα και άλλες τέτοιες παπαριές, να δραπετεύσουν από την παγίδα και να μην είναι πια μαλάκες που βαριούνται. Να είναι πια μόνο μαλάκες.

Και μετά συνεχίζουν τη ζωή τους χαρωπά, με συγκινήσεις που συγκινούν μόνο εκείνους, με όνειρα που (επειδή είναι μαλάκες-από αυτό δεν ξεφεύγει κανείς) νομίζουν ότι πραγματοποιηθούν με την ανάλογη στάση, την θετική ενέργεια και την υπομονή.

Εγώ δεν είμαι μέσα σε αυτούς. Θα μείνω για πάντα ένας μαλάκας που βαριέται. Και μια μέρα θα παντρευτώ μια μαλακισμένη που βαριέται και μαζί θα κάνουμε μερικά μαλακισμένα που μέχρι να βαρεθούν, θα πάνε σχολείο και βγάλουν σπυριά στην εφηβεία.

Υπάρχουν βέβαια και περίοδοι που παύω για λίγο να είμαι μαλάκας που βαριέται. Ουσιαστικά δεν παύω να είμαι απλά είμαι τόσο απασχολημένος με θέματα επιβίωσης ώστε δεν προλαβαίνω να βαρεθώ. Βλέπεις κανείς δεν είναι τόσο τυχερός ώστε να βαριέται συνέχεια. Πάντα κάτι θα συμβεί. Μια γιορτή που πρέπει να πάς, μια ταινία που θα τύχει να δεις, ένα βιβλίο που θα τύχει να δανειστείς, όλο κάτι τέτοιες μαλακίες συμβαίνουν. Εκεί όμως έρχεται η ευθύνη του συνειδητοποιημένου μαλάκα που βαριέται. Δεν πρέπει να πιστέψει ότι όλα αυτά έχουν την παραμικρή αξία. Τι κι αν είναι η καλύτερη ταινία του κόσμου; Τι και αν βλέπεις την «Νύχτα» του Αντονιόνι για πρώτη φορά, τι και αν διαβάζεις το πιο ωραίο ποίημα του Ρεμπώ ή την «Ιλιάδα», η χαρά είναι τόσο εφήμερη που καταντάει αστείο. Τι και αν ακούς κάποια συμφωνία του Σοστακόβιτς ή κοιμάσαι με τα ακουστικά στα αυτιά ακούγοντας «Φράνκ Ζάππα». Πάλι το πρωί δεν θυμάσαι πως ένιωσες και επίσης σε πονάει το αυτί επειδή σε πήρε ο ύπνος με τα ακουστικά.

Μόνο όταν υπάρχει ο έρωτας τα πράγματα δείχνουν να αντέχουν περισσότερο. Μέσα στον έρωτα σταματαει κανείς να είναι μαλάκας που βαριέται. Είναι όσο όμορφος είναι η μουσική αλλά κρατάει περισσότερο (συνήθως). Είναι σαν να ακούς Ζάππα για ένα μήνα.
Ο έρωτας είναι ένα παρατεταμένο τραγούδι του Ζάππα.

Και όταν κάποιος πατάει το «στοπ» στο ηχοσύστημα, πάπαλα ο έρωτας, πάμε πάλι στο χουζούρεμα του μαλάκα που βαριέται. Και τώρα μεταξύ μας: Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Δηλαδή, το δίλλημα που τίθεται είναι 1. Χαρούμενος που πλανάται ή 2. Ψιλοδυστυχής που ψιλο πατάει στη γή?

Ο καθένας είναι υπέυθυνος για τις επιλογές του. Απλώς, ο μαλάκας που βαριέται δεν χρειάζεται να ανυσηχεί και πολύ. Γιατί ξέρει πώς και οι δυο επιλογές οδηγούν με βεβαιότητα στον θάνατο. Έχει αποδειχτεί αυτό, όλοι μας ξέρουμε κάποιον που έχει πεθάνει.

Ναι αλλά στην πορεία δεν πρέπει να περάσουμε καλά; Να προσπαθήσουμε να γεμίσουμε με θετική ενέργεια τα πνεύματα και τα σώματά μας και να την μεταδώσουμε στον κόσμο ώστε να λουστεί από αγάπη και συμπόνοια, από ελπίδα και ειρήνη, από κατανόηση και αδελφοσύνη;

Όχι, δεν πρέπει. Δεν είναι απαραίτητο δηλαδή.

Θα προτιμούσα να έχω ένα μουστάκι σαν του Ζάππα και ας έβλεπα την θετική ενέργεια μόνο με το τηλεσκόπιο. Κι ας βομβαρδιζότανε το σπίτι μου από άγνωστους εχθρούς, ο Ζάππα θα με με προφύλασσε.

Και κάποια στιγμή ο θόρυβος θα σταμάταγε.
Του πούστη πια.








2 comments:

kalamari said...

Όταν έφτασα στις λέξεις "θετική ενέργεια" βρέθηκα τρία κλικ απο την διαγραφή του blog, για πάντα. Ήθελα να μην σε έχω φίλο.
Αλλά μετά συνέχισα να διαβάζω και το μάζεψες.
You lucky bastard.

DonnaBella said...

oxi paidi mou, den eisai malakas. vlammeno eisai. :-p
ανυσηχεί- ανησυχεί
perastika sth griph!