01 April 2011

Η κοντεσα

Σε ένα σπίτι απόμερο, ποσώς καθαρισμένο,
Ζούσε ένας άνθρωπος κενός με κρανίο ξυρισμένο.
Κάθε μέρα έκλαιγε, μονάχος ο καημένος
Και έβριζε την μάνα του νιώθοντας προδομένος
Μα και τις νύχτες μόνος του, έκλαιγε και πάλι,
H μοναξιά του θλιβερή, έβραζε στο καζάνι

Έτρωγε από τα όνειρα, που κάποτε ποθούσε
Έπινε από τον έρωτα που τότε τον μεθούσε
Τότε που ήταν όμορφος, και πάντα χτενισμένος,
Τότε που και ο θάνατος, ήταν καλά κρυμμένος.
Και κάθε φορά που έβρισκε, μια όμορφη ιδέα,
Σκεφτόταν πόσο άχρηστη, είναι χωρίς παρέα.

Μα μια μέρα όμως τρομερή, μια μέρα φωτισμένη,
Την πόρτα ήρθε και χτύπησε μια κόρη ιδρωμένη
«Γρήγορα, σηκωθείτε, μην κάθεστε άλλο μέσα»
«Ελάτε προς την πλατεία, να δείτε την κοντέσα»
Τα έχασε, μα ήταν δυνατόν; Τι μέρα να του πούνε,
Ότι θα δει εκείνη που γι αυτήν σε όλη τη γη μιλούνε!!

Ντύθηκε στο πι και φί, και έτρεχε στους δρόμους
Και ήταν όλοι βρώμικοι, τίγκα στους αστυνόμους
«Τηρούμε την τάξη στο χωριό», έτσι παντού ελέγαν
«Γιατί μια τέτοια άφιξη, δεν είναι για τον καθένα,
..Για σένα μιλάω γέροντα, αυτό που λέω θα γίνει,
..Έχεις μια φάτσα βρώμικη, δεν σου ‘χω εμπιστοσύνη»

Μετά τα λόγια τα σκληρά, έσκυψε το κεφάλι,
Περίλυπος και έκαμε, σπίτι να πάει πάλι,
Και εκείνη την ώρα άκουσε, ήχους από μια μπάντα
Ήταν η μπάντα του χωριού, και έπαιζε τη λαμπάντα.
Τόσο ωραία μουσική, τι θεία μελωδία,
Τέτοια που και ένας άσχετος θα έλεγε μαγεία

Και πίσω, σε μια άμαξα, πίσω από τις οκτάβες
Έτρωγε η κοντέσα μας νόστιμους μπακλαβάδες,
Πιο λαμπερή από το φώς, πιο καθαρή απ’ το χάδι
Την κοίταζε και έλεγε, μόνος του στο σκοτάδι:
«Θεέ μου τι μου έκανες, και ας έχεις το αλάθητο
Αφού είδα τόση ομορφιά, ας δώ και εγώ το θάνατο»

Και ευθείς που τον ακούσανε, τέσσερις αστυνόμοι,
Έβγαλαν τα περίστροφα και άλλα όπλα ακόμη:
Ένα μαχαίρι κοφτερό, ντουφέκια άλλα τρία
Και τρέξαν καταπάνω του, με μίσος και μανία
Τον έσφαξαν στο γόνατο, μα τέτοια χαρά είχε μέσα
Που είχε επιτέλους δει, την όμορφη κοντέσα.

2 comments:

Theorema said...

Kataplikticus!...

Anonymous said...

Σπιτι τρεξιμο τραπεζι σαλονιου! Αχ τι να νιωσετε... Στελλα